Knuffelzone

Na een lang debat in de gemeenteraad werd in onze stad een knuffelzone ingesteld. En dat op nog geen kilometer van ons huis.
Het was voor een democratische instelling een razend snelle beslissing, maar ja de verbeelding was toen nog aan de macht. Kleine christelijke partijen waren nog gewoon klein en zonder invloed van betekenis.
De Vraag of dit niet te ver ging werd eigenlijk beantwoord met niet ver genoeg en de suggestie dat er een grens werd overschreden bleek op de nodige onverschilligheid te stuiten. Het ging tenslotte niet echt om een vorm van betaalde liefde. Het was net iets meer dan een vriendelijke groet op straat. En wie kon daar tegen zijn?
Aldus: Voor een tientje kreeg je er een knuffel.
Er ging wel wat van uit, zo’n plek met allemaal mensen die elkaar omhelsden en aardige dingen tegen elkaar zeiden ook al waren ze vreemden. Het maakte me vooral nieuwsgierig naar hoe dat dan ging en op een avond begaf ik me naar de knuffelzone waar het op dat moment al een vrolijke boel was.
De vrouw die me een knuffel zou gaan geven was al wat ouder en dat beviel me wel. Ik was blij dat ik geen jong ding trof dat bezig was haar zakgeld aan te vullen.
De knuffel ging heel soepel en naturel.
Ik zei tegen de vrouw dat ik wel altijd in deze knuffel zou willen blijven en dat was gemeend.
De vrouw lachte en zei: ach jochie, er valt nog zoveel met anderen te knuffelen. En dat was maar al te waar. Naar later bleek.
Na m’n bezoek aan de knuffelzone viel me pas op hoe vaak mensen elkaar knuffels gaven. Overal zag ik mensen in allerlei vormen van gepaste innige verstrengeling en dacht dat die er vóór de knuffelzone niet zo waren geweest.
En ik merkte dat ik zelf ook wat soepeler in de omgang was geworden.
Van alle kanten kwamen berichten dat de knuffelzone een groot succes was en dat maakte me blij.
Ik kreeg een baan aan de andere kant van het land en verloor de knuffelzone uit het oog.
In een landelijke krant las ik dat na enige tijd, met de zone in volle gang, het besef rees dat degenen die de knuffels gaven, die misschien nog wel harder nodig hadden dan degenen die de knuffels ontvingen.
De vraag werd dus wie wie moest betalen. Een onverwacht verrassende uitkomst waar niemand het antwoord op wist. Een vrij uitwisseling zonder de overdracht van pecunia leek niet mogelijk, de een gaf de ander toch een dienst. En in die verwarring verdween de zone langzaam in de mist.
Nu ik weer in m’n oude buurt woon en over de klinkers loop waar eens de knuffelzone was, nu een bushalte waar forenzen opstappen of studenten die naar de Uithof gaan, komt ondanks de koude stenen en het kale karakter van het busstation, toch weer iets van dat warme gevoel van toen terug en kan ik een glimlach niet onderdrukken.

Martin Links, 20-9-2017

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.